Symbol — NL

In de Symbool-serie wordt een elementaire tekenset ingezet—vierkant, cirkel, kruis—als een streng, bijna alfabetisch vertrekpunt. De vormen verschijnen als fragmenten van een groter geheel en worden via uitsnede, verschuiving en herordening samengebracht tot nieuwe tekens. Ze ogen vertrouwd, alsof ze naar een bestaande code verwijzen, maar de betekenis blijft bewust onbeslist: symbolen zonder vaste sleutel. Zo ontstaan beelden die balanceren tussen herkenning en vervreemding—een eigen signatuurtaal die eerder een systeem suggereert dan iets eenduidig benoemt. Tegelijk verkent de reeks hoe macht en ideologie de menselijke ervaring vormgeven. De serie toont hoe abstracte vormen en kleuren kunnen verharden tot geladen emblemen met een politieke, sociale of mystieke lading. Ze maakt zichtbaar hoe groepen collectief betekenis toekennen aan tekens—en hoe die gedeelde interpretaties uitmonden in identiteiten en ideologieën. Door de emblemen in een kunstcontext te plaatsen en te bewerken, wordt hun emotionele en ideologische werking ontleed en wordt de onderliggende conditionering door religie, beschaving en politiek blootgelegd. Daarmee onderzoekt de Symbool-serie de architectuur van ons wereldbeeld: hoe taal, tekens en symbolen de werkelijkheid structureren en menselijke driften kanaliseren. Binnen de reeks staat ook de fragmentatie en manipulatie van traditionele emblemen centraal—cirkels, vierkanten en kruisen die in nieuwe vormen en configuraties terugkeren. De tekens, geschilderd of uitgevoerd in hout en andere materialen, worden zo gepresenteerd dat hun gangbare betekenissen verschuiven door plaatsing, context en onderlinge samenhang met omliggende werken. Door de symbolen uiteen te nemen en opnieuw te construeren, onderzoeken de werken thema’s als identiteit, ideologie en collectief geheugen, en nodigen ze de kijker uit de kracht en betekenis van deze vertrouwde vormen in een hedendaagse context opnieuw te wegen. Een andere betekenislaag is dat de serie ook functioneert als onderzoek naar het oersymbool. In de geometrische eenheid van kruis, cirkel en vierkant ligt een grondslag besloten: als onzichtbaar DNA, een metafysische blauwdruk die de richting van ontwikkeling bepaalt nog vóór zij in de wereld—of als wereldbeeld—zichtbaar wordt. Het is een genetische code: een sfeer die ten grondslag ligt aan mens, lichaam en staatslichaam. Nog vóór een beschaving haar uiterlijke vorm aanneemt in architectuur, wetgeving of kunst, bestaat zij al als zuivere potentie in dit fundament—de noodzakelijke kiem waaruit zowel individu als cultuur voortvloeit.